Vakantiesalon meets Disneyland

3 dagen Expo. We hadden het ni gedacht dat we het reuze-vakantiesalon en het pretparkgevoel zo leuk zouden vinden. We weten alweer waar we de komende jaren heen willen :) De eerste dag dachten we na een pavilioen of 4: " ok, dit is het vakantiesalon in het groot, niets meer van verwachten" en voor de meeste landen was dat zo. Sommigen hadden het wel heel mooi aangepakt of speciaal. Voor wie nog zou gaan, enkele favorieten van ons: Marokko, Denemarken, Finland, Nederland, Indonesie, Turkije en natuurlijk... Belgie. En zoals de bedoeling blijkbaar was om Belgie voor te stellen: langs de buitenkant niet te veel tierlantijntjes maar langs binnen veel te bieden, lang niet alleen bier en chocola. Enkele anderen hadden het bijna enkel over het thema "better city, better life" met veel blabla over groene energie en hoe perfect de wereld zou kunnen zijn als iedereen samen hieraan zou werken. Als je het zou geloven zouden hun klimaatbesprekingen geen dag duren. Sommige landen hadden niet veel te vertellen en te laten zien, behalve strand of "lots of bazaar" zoals onze Japanse kamergenoot zei over de Afrikaanse landen waar het precies een drukke souvenirmarkt was. Grappig maar ook enorm druk was stempeltjes krijgen in een expo-paspoort, waar sommige Chinezen bijna ongelukken voor begingen. En het Disney-aspect dat er wa over ging: avondparade en een rij medewerkers die "bye-bye" zeggen tegen de mensenmassa bij het buitengaan.

De hoogte in

Shanghai was wat anders dan wat we tot nu toe zagen. Hadden we zo'n zicht op linkeroever ipv woonblokken van 15 verdiepingen, er zou niet meer gezeurd worden over een viaduct :) Behalve zichten vanop "the Bund" naar de overkant, een nachtzicht vanop het 88ste naar het hoogste gebouw (over de 100) en ook van beneden. En behalve megagebouwen, ook een Chinese tuin bezocht en terraskes gedaan, da hadden we hiervoor ook nog ni gehad.

Met de trein zou je er al zijn

Een snelle treinrit (even 347 km/uur maar ik was ni snel genoeg voor een foto daarvan) naar Nanjing. De plaatselijke Confuciustempel en een boeddhistische met pagode. Na een stevige klim, een tombe (was het nu weer Ming of Qin?) met een latijns-amerikaans tintje volgens ons. En een nachtzichtje van de jeugdherberg.

Tempels, tombes en trappen

Na Peking een paar kleinere, maar zeer interessante stadjes gezien met alweer tempels. Hieronder te zien: in Chengde een pagode in een leuk park dat naast een overprijsde tempel lag. De naam ben ik vergeten maar als er in de gids staat dat het lijkt op de verboden stad maar dan minder groots, dan doen we het toch ni meer. Het 'Potala'klooster daarentegen was wel bijzonder mooi en verrassend. Aan de binnenkant leek het erg Chinees terwijl de buitenkant lijkt op zijn grotere naamgenoot in die provincie waar ze ni graag over praten. Daarna beklom Steven in Taishan een trap met ongeveer 3000 treden! De volgende 3000 deed hij ook! Wel van boven naar beneden, het kabelliftje op de steile 2de helft was handiger. Ik lag toen met een verkoudheid in bed, stomme airco, maar een tempel meer of minder... al was het zicht van daarboven naar 't schijnt wel prachtig. Een dagje in Qufu (klinkt als 'tchoefoe' want ze sreken een Q uit als tch en een u als oe) bracht ons bij nog een Confuciustempel (het was blijkbaar zijn geboorteplaats) en zijn begraafplaats (de foto van de stenen dieren tussen de bomen is van een Ming graf, aan dat van Confucius was nog minder te zien, maar 't lag wel in een mooi park). Van die daguitstap kwamen we in stijl terug, in ne chique taxi, want de bussen stopten daar met rijden om 18 uur (nu vragen we dat als we nog eens naar een "gat" gaan met maar 90.000 inwoners). Na de kleine stadjes terug naar een iets grotere: Nanjing. Ook hier tempels, tombes en bergen beklimmen om tempels te zien (de kabellift was stuk). De tempels waren alweer de moeite, vooral 1 pagode met een hele grote mooie boeddha omgeven door honderden kleine boeddhakes, verlicht met veranderende kleurlichtjes die alle kleuren van de regenboog doorliepen. Ook weer een leuk uitzicht van bovenop de pagode, o.a. op de stadsmuren die we daarna een stukje bewandelden. Volgende keer foto's vanaf Nanjing, hieronder Chengde en Taishan.

Zelfs de eend is oversized in Peking

De eerste dag Peking: tempels. Na Wutai Shan dachten we "nu is het effe genoeg geweest", maar nee hoor, ne boeddhistische en ter afwisseling een Confuciustempel. Zo kwamen we ook eens wat te weten van de grootste Chinese godsdienst/ levenswijze.
Ter afwisseling in de avond moderne architectuur: het olympisch stadion + zwembad, waar we ni binnen konden. In het eerste omdat het ni voor toeristen open is, enkel voor wedstrijden, in het tweede omdat we ons zwembrevet vergeten zijn (ik zwans ni, allez ja, we mogen in het kinderbadje/ ondiep, alhoewel, je moet ook een doktersattest hebben dat je gezond bent!!). Maar bij die gebouwen gaat het gelukkig vooral om de buitenkant.
Voor de meeste bezienswaardigheden in en rond Peking hadden we een dag nodig, bvb in "de verboden stad"/ het keizerlijk paleis brachten we 5 uur door en we hadden nog ni alles gezien. Op het laatst deden we ni eens meer de moeite, zoooo groot. Dat gold ook voor het zomerpaleis, waar we na een paar zijtempeltjes beseften dat we die links moesten laten liggen en enkel de grote gaan bekijken, aan een leuk meer met ongelooflijk veel lotusbloemen. Voor De Muur hadden we ook een paar uur nodig natuurlijk en het was de moeite. Evenals de weg erheen, met een kabellift en de weg terug, met een soort bobslee, grappig. Verder nog een Ming tombe die we allebei minder de moeite vonden maar die zat in een tour samen met de muur en nog een paar verplichte stops in een jade fabriek en zijdefabriek, natuurlijk met winkel. Tot onze verbazing was dat interessanter dan we verwachtten. Ook inbegrepen was een voetmassage in het olympisch pavilioen, waar de toeristen als proefkonijn dienden voor de studenten. Die deden het ni slecht. Het was echter korter dan aangekondigd toen bleek dat niemand van ons groepje zalfjes wou kopen of geloofde in de chinese geneeskunde. Voor wie het wil geloven: elke avond je voeten masseren, na een warm voetbad, zou helpen tegen allerlei kwaaltjes.

Lourdes op zijn Chinees

Na Datong gingen we de bergen in, naar het met boeddhistische tempels en kloosters bezaaide dorpje Wutai Shan. We hebben daar effe de Chinese gewoonte overgenomen om met totaal onbekende mensen op de foto te gaan, maar probeerden vooral foto's te nemen zonder al te veel lokalen, tenzij het monniken waren, da vonden wij nog wel interessant (die vanop de foto zijn trouwens vrouwelijke monniken), maar de lokale bevolking vond ons precies grappiger of zeldzamer? Da was ook wel zo want zoveel bedevaarders hadden we nog ni dikwijls gezien. En toegewijde. Sommigen doen de trappen naar bepaalde tempels al knielend, liggend, armen naar voor, voeten waar de handen ervoor waren en opnieuw knielen,... Je kon ook bergen beklimmen (of zoals wij met een busje erheen) naar tempels in de 4 windstreken, wij vonden eentje wel genoeg. En het was ook super!

dAAtong, gefrituurd vet en tempels

Onze eerste dagen China in en rond Datong. We maakten al snel kennis met het belang van accenten juist leggen (spraken dAAtong de eerste dag verkeerd uit en geraakten daardoor moeizaam terug naar dat stadje, want ze verstonden ons niet toen we een bus moesten hebben). Chinezen vinden die engels spreken is bijna onmogelijk. Gelukkig is bijna iedereen (en wij natuurlijk ook) bereid om alles met handen en voeten uit te leggen. Wat ook al vanaf dag 1 duidelijk was: chinees eten in China is niet hetzelfde als bij ons. Gelukkig hebben veel restaurants een fotomenu, zodat we de kippenpoten en de ingewanden links lieten liggen, maar een bordje vet zag er wel heel lekker vlees uit op foto. Het was echter zo pikant en dun gebakken dat we amper proefden dat het vet was.
Na Datong trokken we voor een paar dagen de bergen in, waarvan de volgende foto's zullen zijn.
(op deze foto's: boeddhistische grottempel en hangend klooster en een Datongse met reuzezonneklep)

Touren in centraal Mongolie

Onze 2de jeeptour. Yaks ipv kamelen (behalve voor de toeristen om erop te zitten)
, een heeeel schoon kloof en het witte meer. Waarom ze het wit noemen, weten we ni maar 't was wel erg mooi.

Al ver achter ons, Mongolie

De laatste Mongoolse foto's: de boeddhistische tempel in Amarbayasgalant en de eerste in China: wissel van het treinonderstel.